دست کوتاه تولیدکنندگان اصلح از تخصیص ارز

در یک سیستم عادی و سالمِ تخصیص ارز نباید چنین اتفاقی بیفتد که یک واردکننده چای بتواند براحتی تخلف میلیارد دلاری ارزی انجام دهد، این یعنی مشکل بزرگی در سیستم تخصیص ارز وجود دارد.

عضو کمیسیون صنایع اتاق ایران با تاکید بر اینکه تفاوت قائل شدن میان بنگاه های رانتی و سایر بنگاه ها در تخصیص ارز ضربه مهلکی به تولید می زند گفت: موضوع بازگردانی و تخصیص ارزِ حاصل از صادرات برای بقای صادرات و ادامه تجارت الزامی است و مشخصا تولیدکنندگان و صادرکنندگان مشکلی با این امر ندارند اما سیستم معیوب تخصیص ارز موجب می شود افرادی بتوانند از سیستم ارزی سوء استفاده کنند.

حامد بدرآبادی با اشاره به اینکه همه تولیدکنندگان، صادر و واردکنندگان نیاز به ارز دارند، اما ارزهای وارداتی در اختیار برخی شرکت های رانتی قرار می گیرد ادامه داد: رویکرد بخش های دولتی به گونه ای است که برخی شرکت ها و بنگاه ها در جریان تخصیص و بازگشت به صورت نورچشمی دیده می¬شوند و توجهی به سایر بخش ها نمی شود.

وی افزود در یک سیستم عادی و سالمِ تخصیص ارز نباید چنین اتفاقی بیفتد که یک واردکننده چای بتواند براحتی تخلف میلیارد دلاری ارزی انجام دهد، این یعنی مشکل بزرگی در سیستم تخصیص ارز وجود دارد.

عضو کمیسیون صنایع اتاق ایران ادامه داد: تغییرات و بازبینی های متعددی که در روش های تخصیص ارز در کشور اتفاق می افتد موجب شده تولیدکنندگان و صادرکنندگان تکلیف خود را ندانند و در نتیجه برخی افراد سودجو بتوانند از این خلاهای قانونی ایجاد شده سوء استفاده کنند.

حامد بدرآبادی گفت: این سوءاستفاده رانتی در تخصیص ارز باعث می‌شود برخی تولیدکنندگان اصلح نتوانند برای تامین نیازها و تجهیزات خود از خارج، به‌موقع عمل کنند و با تاخیر چندماهه درتخصیص ارز وربه رو شوند و متاسفانه درنهایت ارزی که در اختیار این تولیدکنندگان قرار می گیرد از چندصد هزار دلار بیشتر نمی شود.

وی با تاکید بر اینکه کار ما اقتصادی است و سیاسی نیستیم، اما می‌بینیم که اراده به اندازه کافی برای حمایت از تولید وجود ندارد گفت: متاسفانه دولت با بخش خصوصی هماهنگ نیست و از نظرات کارشناسان این حوزه بهره نمی برد و بسیاری از تصمیم گیری ها بدون هماهنگی با بخش خصوصی گرفته می شود اما اگر این هماهنگی وجود داشت بسیاری از مشکلات و موانع تولید برطرف می شد.

عضو کمیسیون صنایع اتاق ایران در پایان گفت: از خواستن تا توانستن فاصله زیادی وجود دارد. همه اعضای دولت می‌خواهند تولید گسترش یابد، اما اینکه در عمل نتیجه این کار چه باشد بسیار متفاوت است.